Lacom E2 | Strijden tot de allerlaatste seconde!

Na het spektakelstuk van vorige week in de eigen thuis arena stond er deze week weer een verwachte topper op het programma. De tegenstander van vandaag was Tonegido en was halverwege de competitie bij het programma gevoegd. Een nieuw team, maar viavia was ter ore gekomen dat Tonegido het E1 team 2x wilde laten spelen. Het was dus gewoon de E1, tweedejaars. Afgaande op de wedstrijden die ze al gespeeld hadden een niet te onderschatten tegenstander.
Dat laatste bleek al snel.
De toptalenten moesten het vandaag doen zonder Julia en Elvie. Maar gelukkig was Demi weer bereid om prima in te vallen en met Marlou erbij is het team weer compleet. Aangekomen bij Tonegido was de setting al snel duidelijk. In de totaal sfeerloze, kille, koude sporthal was de ontvangst verre van welkom. Onze wedstrijd stond niet op het bord, zoek maar een kleedkamer, oftewel intimidatie vanaf de entree. De Lacom-toppers raken hier ondertussen niet meer van onder de indruk. Vaker was met dit bijltje gehakt en het enige juiste antwoord zou op het veld gegeven worden.
Lacom won de toss en mocht van start. Afgesproken was weer vanaf het begin vol gas te geven en er bovenop te zitten. Dit leek Tonegido niet gewend. Gemiddeld niet alleen meer dan een kop groter maar ook 20 kilo zwaarder dachten ze even over de Lacom toptalenten heen te kunnen walsen. Dat was dus een vergissing. Want hoe klein de toppers ook zijn, bang zijn ze niet en laten zeker niet over zich heen lopen. Het werd vanaf de start een slijtageslag van beide kanten. Marlou, als voorste verdediger, vocht een strijd uit op het randje en eroverheen. Rondom de cirkel hadden Duuk, Lynn, Sasja en Nikki hun handen vol aan duwende, trekkende, krabbende, knijpende en slaande indringers van Tonegido. Op de hoeken waren het Roos, Demi en Tessa die niet ongeschonden uit het strijdperk kwamen. Maar opgeven en laten gaan was geen optie. Klasse om te zien dat het gehele team zich niet laat kisten en zeker niet bang is voor een tegenstander met, zeg maar, een maatje meer.
Tel daarbij een scheidsrechter op die echt nergens voor floot, dan wordt het allesbehalve een makkelijke wedstrijd.
Tonegido kwam door dit ijzersterke verdedigingswerk maar moeizaam tot schotpogingen. Gebeurde dat wel, dan was het of mis of stond Lynn daar als rots in de branding. Lynn gaf een masterclass keepen deze keer. Met katachtige reacties bijna alle ballen uit het doel te ronselen.
Lacom had ook moeite met scoren dit keer. Het werd ook niet makkelijk gemaakt met een huizenhoge tegenstander en een keeper die meer dan de helft van het doel vulde. Met het rustsignaal stond het dan nog maar 2-1 in het voordeel van de thuisploeg.
Er was nog niks beslist. In de tweede helft ging de strijd onverminderd voort. Pijntjes werden vergeten en de toptalenten bleven vol gas tegenstand geven. Waar in het buitenseizoen in de tweede helft vaak de krachten uit het team vloeiden tegen grotere, fysieke tegenstanders bleven de toppers nu staan. Duuk scoorde de 2-2, het werd weer 3-2, Nikki scoorde de 3-3, het werd 4-3, Duuk scoorde 4-4, het werd 5-4, Duuk trok het weer gelijk; 5-5.
Het kraakte en piepte aan alle kanten. Maar bij Tonegido ook. Ook daar ging het niet meer van harte. Sasja schoot weer met scherp, Demi was regelmatig gevaarlijk vanaf de hoek en Duuk en Nikki bleven ook vuren. Op eigen doel was het, zoals altijd de tweede helft, Roos die de ene na de andere bal perfect stopte. De pijn verbijtend, met een gekneusde pink is het geen pretje op doel, gaf ze alles. Halverwege de tweede helft wisselden we toch Roos, ondanks hevig protest van haar zijde. Wat een spirit, maar volgende week is er weer een wedstrijd.
Met de 5-5 op het bord en twee minuten op de klok werd de volgende aanval van Lacom ingezet. Het rondootje werd vakkundig gespeeld, Marlou zette zich vrij op de cirkel en kreeg slim de bal aangespeeld: 5-6!!!!! In het voordeel van de Lacom toptalenten. Nu was het zaak de boel dicht te houden en vakkundig de tijd vol te spelen met nog 1 ½ minuut op de klok. Dit was een nieuwe situatie voor de talenten. Er is gewoon altijd de drang naar voren wat zorgde voor een serieus grote kans op de 5-7 en de deur op slot te gooien. Helaas net niet.
Aan de andere kant zette Tonegido al haar grootte en gewicht in om gelijk te scoren. Het was uiteindelijk de scheidsrechter die een handje hielp. Deze had besloten om de fluit toch maar weer eens te gebruiken en gaf 10 seconden voor tijd een onterechte uit-bal voor Tonegido. Met de Lacom toptalenten in de war benutte Tonegido deze laatste kans in de allerlaatste seconde en zette de 6-6 op het bord.
Een zwaarbevochten gelijkspel, het voelde een beetje als te kort. Maar het is gewoon weer klasse gedaan toppers! De grote winst zit ‘m in het niet opgeven en niet het kaas van je brood laten eten!